بازگرداندن سنيوره به صحنه
 قطار صلح لبنان با عبور موفق و آرام از ايستگاه نخست خود كه همانا انتخاب رئيس جمهور بود اكنون وارد دومين و حساس ترين مرحله كه همانا گزينش نخست وزير است، شده است. دو جناح در رأى اعتماد بالا به ميشل سليمان تصويرى از همدلى و تفاهم را به نمايش گذاشتند البته با توجه به نگاه مثبتى كه از قبل نسبت به فرماندهى ارتش لبنان وجود داشت انتظار مى رفت كه سليمان راهى هموار را براى رسيدن به كاخ بعبدا بپيمايد. اغلب ناظران براين باور بودند بحث هاى جدى هنگام چيدن تركيب دولت وحدت ملى و نيز اصلاح قانون انتخابات بروز خواهد كرد. اين پيش بينى ها بيش از همه متوجه انتخاب شخص نخست وزير بود.
گويى جايگاه نخست وزيرى در نگاه عموم لبنانى ها به نماد و نشانه تغيير اوضاع تبديل شده است. اين حساسيت در باره جايگاه نخست وزير از دو علت ناشى مى شود: علت نخست به جايگاه واختيارات نخست وزيرى برمى گردد كه اختيار گزينش مديران، اتخاذ تصميم هاى مهم و اداره امور اجرايى كشور را در دست دارد و دومين دليل كه مهم ترين نيز هست به سابقه اى برمى گردد كه در ايام بحرانى بيروت در ذهن لبنانى ها از نقش نخست وزير برجاى مانده است.
در طى يك سال ونيمى كه لبنانى ها در اضطراب و بلاتكليفى بسر كردند آن كسى كه به عنوان مسبب اين وضع شناخته شد شخص نخست وزير بود. سنيوره نه تنها در نگاه نخبگان لبنانى به صورت نماد تغيير ناپذيرى در آمد بلكه نقش حلقه ارتباطى طر ف هاى بين المللى را ايفا كرد و قدرت هاى منطقه اى و فرامنطقه اى در اين مدت انديشه هاى اخلالگرانه خويش را از اين كانال در بيروت پياده كردند.
وقتى اجلاس دوحه به بار نشست خود سنيوره بيش از همه، پايان عمر سياسى خويش را حس كرد لذا بلافاصله پست نخست وزيرى را ترك كرد و حتى اعلام نمود كه بزودى فرد ديگرى اين منصب را عهده دار خواهد شد. برهمين اساس بود كه نام دومين چهره شاخص جناح حاكم يعنى سعد حريرى براى نخست وزيرى برزبان ها افتاد. خود حريرى نيز با تصحيح برخى مواضع و روش ها و بويژه ديدار با سران جنبش مقاومت و مسئولان جمهورى اسلامى پاره اى موانع ذهنى و عينى را براى نشستن در اين منصب همواركرد. بنابراين اكنون اين سؤال مطرح است كه در فاصله دو روز از معرفى ميشل سليمان تا معرفى نخست وزير چه اتفاقى در پشت صحنه سياست لبنان رخ داده است كه حريرى براى گرفتن حكم نخست وزير جاى خويش را به يك سياستمدار معزول و خانه نشين داده است.
نتيجه اين رويداد هر چه باشد تصميم براى بازگرداندن سنيوره به صحنه حاصل يك ديپلماسى پنهان است و بايد از جناح حاكم پرسيد كه در فضاى لبنان كه بر اساس توافق دوحه قرار بود همه چيز در فضاى شفاف جريان يابد چرا يك باره از شيوه تبانى پنهان بهره جسته اند. در فضاى اميدبخش لبنان كه با حضور يك چهره مستقل مثل ميشل سليمان دوچندان شد بازگرداندن سنيوره به صحنه آيا بازگشت به عقب نيست. تصميمى كه نه تنها هيچ حسن نيتى در آن ديده نمى شود بلكه يك خلف وعده جدى به حساب مى آيد. جناح اكثريت يقيناً در پاسخ انتقاد ها به حق قانونى خويش در معرفى نامزد نخست وزيرى استناد خواهد كرد اما گزينش سنيوره براى اين منصب در نزد همه لبنانى ها مفهومى جز پاداش به فردى خاطى ندارد فردى كه حداقل دو تصميم او در ارديبهشت ماه به بهاى بحران خونين و قتل چندين جوان لبنانى تمام شد، لذا نخستين پيام ناخوش اين تصميم اين است كه سران جناح حاكم را تدبير ديگرى افتاده است. نشانه هايى كه اين نگرانى لبنانى ها راتشديد مى كند موضع چند روز اخير طرف هاى خارجى بويژه امريكايى ها است. كاخ سفيد و جورج بوش به صراحت خواهان حفظ سنيوره شدند و درهمان حال خبر ها حاكى از اين بودكه سفراى انگليسى و سعودى در ديدار با سران ۱۴مارس فشارسياسى گسترده اى را براى انصراف حريرى از اين منصب آغاز كرده اند. اكنون كه هنوز مركب پيمان دوحه خشك نشده است، بايد اين سخن ميشل سليمان را بازگو كرد كه هيچ كس جز خود لبنانى ها قادر به حفظ پايه هاى صلح و تفاهم نيست